W Walentynki zamiast na trendującą komedię romantyczną „Tylko nie ty” postanowiłam wybrać się na mniej oczywisty seans „Dobrych nieznajomych” w reżyserii Andrew Haigha. Czy było warto?

Film powstał na podstawie powieści Taichi Yamady pod tytułem „Strangers”. Jest to druga pełnometrażowa adaptacja tej powieści, pierwsza to „The Discarnates” (1988). Reżyser „Dobrych nieznajomych” – Andrew Haigh – zasłynął z takich pozycji festiwalowych jak „45 lat” (2015) czy też „Polegaj na mnie” (2017). Film opowiada o 30-letnim Adamie (Andrew Scott) oraz jego sąsiedzie Harrym (Paul Mescal), którzy jako jedyni zamieszkują opustoszały blok w Londynie. Wraz z rozwojem ich relacji, Adama coraz bardziej pochłaniają wspomnienia z przeszłości. W pewnym momencie decyduje się powrócić do domu, w którym dorastał, i zastaje rodziców – takich, jakich zapamiętał
z dzieciństwa, gdy jeszcze żyli.

Idąc na „Dobrych nieznajomych”, nie miałam żadnych oczekiwań i myślę, że to najlepsze podejście do tego typu seansu. Im mniej wiesz, tym bardziej będziesz zaangażowany w jego fabułę. Film jest skomplikowany i trudny w odbiorze. Trzeba być niezwykle czułym na wszystkie szczegóły pojawiające się na ekranie. Można tę adaptację określić mianem slow cinema. Nie ma w nim szybkiej i dynamicznej akcji. Tutaj widz angażuje się w powolne ujęcia, docenia ich piękno bez jakiegokolwiek pośpiechu. Dzięki czemu został uzyskany ciekawy efekt śnienia na jawie. Reżyser, czerpiąc inspirację również ze swojego życia, zdecydował się na ukazanie scen nagranych w dużym zbliżeniu, co nadaje całemu dziełu charakter osobisty. Przenikanie i nakładanie się kolejnych ujęć ze sobą jest ciekawym zabiegiem budującym klimat mistyczny, niemalże eteryczny.

Do zapoznania się z tym filmem zostałam zachęcona niezwykłą obsadą, która mnie nie zawiodła. Andrew Scott, grający protagonistę – Adama – wykazał się ogromnym wachlarzem emocji na ekranie. Bardzo trafnie ukazał rozterki głównego bohatera, związane z traumą utraty rodziców w bardzo młodym wieku. Andrew Scott zadziwiał już wielokrotnie na ekranach, wcielając się w bardzo różnorodne postaci, od psychopatycznego złoczyńcy w serialu „Sherlock” (2010) po księdza zmagającymi się z kryzysem wiary w „Fleabag” (2016). Za rolę w „Dobrych nieznajomych” otrzymał nominację do tegorocznych „Złotych globów” w kategorii „najlepszy aktor pierwszoplanowy”. Obok niego na ekranie zobaczymy równie utalentowanego Paula Mescala, który zadebiutował w miniserialu „Normal people” (2020) i od tamtej pory nie przestaje zaskakiwać swoją grą aktorską. Po zagraniu roli młodego ojca zmagającego się z depresją w filmie „Aftersun” (2022), otrzymał nominację do Oscarów w kategorii „najlepszy aktor pierwszoplanowy”.  Ma wyjątkową umiejętność przekazywania widzowi wszystkich emocji odczuwanych przez daną postać. Za rolę Harry’ego w „Dobrych nieznajomych” uzyskał nominację do nagrody BAFTA w kategorii „najlepszy aktor drugoplanowy”.

Film „Dobrzy nieznajomi” porusza wiele trudnych tematów, dlatego z pewnością nie nadaje się dla osób bardzo wrażliwych. Jednym z głównych wątków jest przede wszystkim zmaganie się z samotnością, a wręcz z poczuciem wyizolowania od ludzi.  Są poruszane kwestie związane z ludzką tożsamością, a także z funkcjonowaniem w świecie jako człowiek nieheteronormatywny. Po seansie można dojść do konkluzji, że pomimo większej otwartości i tolerancji społeczeństwa, nadal panuje duża tendencja do stygmatyzacji osób queerowych. Powoduje to u nich wzrost poczucia osamotnienia oraz niezrozumienia przez innych ludzi. Warto podkreślić, że ten wątek zostaje ukazany jako jeden z wielu innych. Jest ważny, ale nie najważniejszy dla całości. Reżyser wprowadza go w sposób naturalny i nie bez przyczyny.

Kolejny ważny temat obecny w filmie to motyw żałoby i ukazanie jak strata osoby bliskiej, pomimo upływu lat, nadal ma ogromny wpływ na człowieka. Reżyser stawia swego rodzaju znak równości między przeszłością a teraźniejszością w życiu jednostki. Obrazuje wpływ wydarzeń z dzieciństwa na obecne życie dorosłej osoby. Film zaprzecza powszechnie znanemu przekonaniu, że „czas leczy rany”. Jesteśmy świadkami, jak 30-letni Adam nadal zmaga się z utratą rodziców w wieku 13 lat. Cały czas nie pogodził się z faktem, że nie ma ich już na świecie. Reżyser przedstawia odbiorcom portret człowieka, który po stracie bliskich zatraca się w swoich wspomnieniach. Można dojść do wniosku, że jednostka nigdy całkowicie nie pogodzi się z odejściem drugiej osoby. Nieustannie odczuwa ona pustkę, z którą wraz z upływem lat próbuje dalej żyć.

Moim zdaniem tę pozycję warto obejrzeć, ponieważ skłania do refleksji. Filmy, z których możemy coś wynieść i z nami zostają, są tymi najbardziej wartościowymi. Sama adaptacja jest przepełniona emocjami i na seans należy zaopatrzyć się w masę chusteczek. Jestem świadoma, że ta pozycja może natomiast nie spodobać się osobom preferującym dynamiczne, przepełnione akcją produkcje. Film nadal można zobaczyć w polskich kinach, a od 22 lutego będzie on dostępny na Hulu (niestety nie ma jeszcze informacji na temat wersji z polskimi napisami).