Henry David Thoreau, którego utwory znacząco wpłynęły na Chrisa, to amerykański filozof i pisarz, znany głównie jako autor książki Walden, czyli życie w lesie. Powinni go kojarzyć nie tylko fanatycy literatury, lecz także fani Stowarzyszenia umarłych poetów reżyserii Petera Weira. To właśnie cytat z prozy Thoreau znajdował się na pierwszej stronie książki Keatinga, którą w filmie znaleźli młodzi chłopcy: “Zamieszkałem w lesie, albowiem chciałem żyć świadomie, stawać w życiu wyłącznie przed najbardziej ważkimi kwestiami, przekonać się, czy potrafię przyswoić sobie to, czego może mnie życie nauczyć, abym w godzinę śmierci nie odkrył, że nie żyłem”. O ile bohaterowie filmu skupiają się głównie na tym, by korzystać z życia zgodnie z sekwencją carpe diem, o tyle Christopher McCandless od Thoreau czerpie chęć poszukiwania sensu swojego istnienia na łonie natury. Chłopak był bardzo zagubiony po ukończeniu studiów i nie czuł się spełniony w swoim dotychczasowym życiu, dlatego więc wyruszył on w dwuletnią podróż po Ameryce jako Alexander Supertrump.

Zaczynając od Atlanty, Chris kierował się na zachód Stanów Zjednoczonych przez Meksyk, Arizonę, Montanę aż do Alaski. Po drodze chłopak poznał wielu wspaniałych ludzi, którzy udzielali mu wskazówek dotyczących dalszej podróży, a także często zatrudniali go w swoich biznesach. Jednakże większość czasu Christopher spędzał sam, a najbardziej odbiło się to na nim podczas pobytu w słynnym magicznym autobusie na Alasce. Oddalony od cywilizacji, mieszkał tam ponad 100 dni, a gdy postanowił, że chce wrócić do ludzi i do swojego dawnego życia, było już za późno. Rzeka Teklanika, przez którą prowadziła jedyna znana bohaterowi droga powrotna, znacząco podniosła swój poziom wody przez topnienie lodowców, co załamało Chrisa i uwięziło go na szlaku Stampede. Z każdym dniem Alex stawał się coraz słabszy, miał o wiele mniejsze pokłady energii i zdecydowanie bardziej doskwierał mu głód. Jego wycieńczenie i wygłodzenie przyczyniło się do tego, że zmarł 18 sierpnia 1992 roku.

Powstało wiele publikacji o odwadze tego młodzieńca. Najsłynniejszą jest książka Jona Krakauera Wszystko za życie, na podstawie której powstał później film reżyserii Seana Penna o tym samym tytule. Wszystkie informacje i szczegóły z podróży zostały zaczerpnięte z dziennika Christophera, który prowadził od samego początku trwania swojej wyprawy aż do dnia śmierci. Jedną z najbardziej zatrzymujących sentencji pochodzących z notatek Chrisa jest zdanie: “Szczęście jest prawdziwe tylko wtedy, gdy się nim dzielisz”. Właśnie w tych słowach bohater zawarł swoje przekonanie o tym, czym tak naprawdę jest życie. Po wielu samotnych podróżach Alex zdaje sobie sprawę, że nasza ziemska wędrówka staje się lepsza, gdy nikt nie musi iść dalej samemu i chyba właśnie to powinien wziąć do serca każdy z nas. 

Nie ma nic złego w odkrywaniu nowych zakątków świata i w szukaniu swojej własnej drogi, którą chcemy podążać przez życie, ale ważne jest, by nie izolować się od innych i nie zapominać o swoich bliskich. Podróże otwierają nas na nowe znajomości i powinniśmy korzystać z tej szansy poznania swoich bratnich dusz. W końcu, samotne życie bywa nudne.